Sint Maartensvlotbrug

Sint Maartensvlotbrug 20 km | B&B Idylle aan Zee, een authentieke stolp boerderij tussen de tulpenbollenvelden is een prachtig logeeradres. De gastvrouw heeft onze kamer opgewaardeerd naar een luxer vertrek inclusief keukenblok. Niet nodig vind ik, want we hebben geen kookplannen. Toch is het heel handig want nu kunnen we het servies voor de afhaalmaaltijd goed gebruiken. We hebben lekker geslapen en beginnen de ochtend met de afwas. Om 9.00 worden we beneden verwacht voor een lekkere ontbijt aan een lange tafel in de gezellige woonkeuken.

De klandizie ligt door de corona op zijn gat, deze regio is een op en top vakantie gebied en wordt voor 90 procent door Duitsers in beslag genomen. Stiekem ben ik wel blij met de rust en ruimte en moet er niet aan denken om in een toeristische piek te zitten. Het is hier super ook in het naseizoen, maar ja, we hebben top weer! Zon, zee en windstil.

De Hondsbossche zeewering in Petten staat al een poos op onze buggetlist om te bezoeken. Ooit een praktische en foeilelijke van beton, steen en asfalt gemaakte dijk waar de zee tegen aan sloeg. Nu is het door 35 miljoenen kubieke meter zand een hele mooie duin geworden. Weer een knap staaltje werk van die Hollanders.

Rugzak op en we beginnen aan de strandwandeling bij de ‘Wall of shame’, kunstzinnige objecten gemaakt van afval. Strandjutten vindt harige Harry wel wat, het weer is te rustig voor spannende strandvondsten. Omdat de zon volop schitterd in gele steentjes gaan we opzoek naar kostbare barnsteen. Volgens Google veel te vinden aan de kust van Noord-Holland, dus wij op jacht naar honing gele steentjes die naar hars ruiken en warm aanvoelen. Al gauw hebben we een zakje vol. De volgende dag thuis blijkt het een stapel grauw gesteente te zijn ipv kostbaar barnsteen.

De wandelroute hebben we iets verkeerd gepland, halverwege willen we een stuk door de duinen sjouwen. Alleen dit deel van de duinen is beschermd natuurgebied, je kan er langs via het strand of het binnenland. We nemen het binnenland en het blijkt dat we 5 km langs een drukke lawaaierige weg moeten lopen. Even een overleg, of terug en dwalen door de duin langs atoomfabriek zonder koek en sopie of toch door naar Callantsoog, daar weten we zeker dat er broodjes ‘to goo’ verkocht worden. Want de enorme strandpaviljoens zitten zo dicht als een oester. We kiezen voor doorbijten en de lawaaierige weg te trotseren.

Uiteindelijk zijn alle keuzes goed ook wandelen via de weg want we staan in oogcontact met de bollenvelden. De velden in volle bloei is prachtig, maar nu zijn ze ook geweldig! We lopen over de top van de duinen en kijken over de landerijen met stolpboerderijen. De tulpenboeren zijn druk met het bedekken van de bollen met stro. We zien tot aan de horizon goudgele stro velden. Dit proces zien is ook een waardevolle blik over onze bloembollen cultuur. Helaas ontdekken we geen tulpenbollen kraam. Er is nu waarschijnlijk geen bollenhandel omdat er nauwelijks toerisme is en ik had expres contanten meegenomen om een straatkraam leeg te kopen!

In Callantsoog lopen redelijk veel mensen op het terrasloze plein. Er loopt geen kip in de souvenirswinkel en eigenlijk durf ik ook niet iets te kopen omdat het zo ongepast is om op vakantie te gaan. Willem Alexander is tenslotte ook terug gevlo(t)gen.

In de viswinkel bestellen we 2 broodjes en een bakje kibbeling. Braaf met mondkapjes op staan we op de bestelling te wachten. We blijken een van de weinige te zijn met braaf een mondkapje. Het voelt zo fout om als toerist op de straat te eten dat we de broodjes toch laten inpakken en snel weer in onze eigen bubbel het strand opduiken. Het is vandaag drukker als vrijdag, het strand ziet er hutje mutje uit. Maar dat komt door het inzoomen van de camera, een truckje om het drukker te laten lijken dan dat het is.

Nu moeten we voor zonsondergang nog ‘even’ terug lopen naar de hoogste duin van Nederland bij Petten. Het is nog een takkeneind door het zware strandzand. Halverwege peuzelen we het broodje garnaal op je proeft nauwelijks garnaal alleen cocktailsaus. We spoelen het broodje weg met een slokje kruidenlikeur.

Op diverse plekken zijn garnalenvissers bezig, natuurlijk moet ik dan effe kijken en als een stomme toerist vragen stellen. De garnalen worden ter plekken gekookt. Ik vertel dat ik net een broodje garnaal op heb. De garnaal etend man zei ‘Deze garnalen vers uit de zee zijn veel lekkerder dan de in Marokko gepelde Hollandse garnaal. Die is niet meer vers.’ Maar ons een verse garnaal laten proeven… Ho maar!

En dan is die hoogste duin nog steeds ver, maakt niet uit, we wandelen lekker met onze giegel in de laagstaande zon! Mijn probleem is dat ik het nooit echt nodig vind om op ‘vakantie’ te gaan, maar naar huis gaan wil ik ook niet!

Op de strandopgang werpen we een laatste blik over de zee en zonsondergang en kunstwerken van de ‘Wall of shame’, bij Petten uit zee, zwaait ons uit.

Bij de auto verdwijnt de zon achter de wolken. Zonder tulpenbollen rijden we langs de toeristische brug de Sint Maartens vlot brug naar huis. Een rode sliert van autolampjes verlaat de kust van Nederland. Wat hebben we heerlijk genoten van de 36 uurtjes aan zee.

Album: Sint Maartensvlotbrug