Sprokkelmaand

Wandelschoenen aan en gaan! Het beloofd een prachtige koude en zonnige januaridag te worden. De natuur loopt voor op schema zeggen ze. En dat klopt,we zien een vroeg bloeiende fluitenkruid, de eerste blaadjes van de vlier en de hazelaars bloeien. We spotten kwetterende staartmeesjes en een ijsvogeltje midden in de woonwijk. Wij zien ook dat de wegen zijn gestrooid met zout, ijs gevonden op een klein plasje en er is volop sprokkelbouw.

Dit is vast geen goed woord voor het rigoureuze boomzagerij op de Renswouwse dijkjes. Vorige week was er nog niets aan de hand, er stond alleen een mobiele boomzaagmachine klaar. Een week later is er een opper hout bij elkaar gegraaid door die enorme machine. We zien dat diepe bandensporen en een grote houtstapel, de opbrengst van een 1,5 km slaperdijk. Wat gaat het anno 2020 toch snel.

Harry’s vader kocht vroeger een 150 meter hout langs de dijk wat hij handmatige bij elkaar sprokkelde. Deze zware klus werd in de koude maanden januari en februari geklaard met noeste arbeid van vader en zonen. Toen kon je 3 keer flink zweten van een blokje openhaardhout. Eerst moest je je twee keer in het zweet werken met boom zagen en het takkenhout opruimen, daarna het kleuven opbergen in het houthok en dan pas kon je lekker lui zweten voor het houtkabeltje. De 2020 hype IkPas was toentertijd niet nodig. Door het handmatig sprokkelen voel je je fysiek fitter, slaapt je beter en verliest gewicht. Dus een stevige borrel voor de warme lunch was meer dan verdiend.

Dat was toen, nu lopen wij ons in 3 uur fit, richting Lunteren naar een verjaardagsfeestje. Nou ja fit… niets te vergelijken met het echte sprokkelwerk natuurlijk. De borrel en taart heb ik misschien niet verdien maar het woordje IkPas komt niet mijn mond uit. Als een boergondiër heb ik genoten van het platteland, de heerlijke wandeling en al het lekkers op het feestje.

Album: Sprokkelmaand