Geknor

Deel 4 | Nooit van het bestaan geweten van een knorretje want om de haverklap eet ik tussendoortjes en daarom hoorde ik hem nooit mopperen. Dat is nu anders want klokslag 10.00, 15.00 en 21.00 uur komt knorretje langs. Knorretje? Dat is het hongergevoel, lekker trek een rommelkont in mijn buik. Je kan eigenlijk ook wel een dikke vette hongerklap noemen!

Nu realiseer ik mij met een tevreden roze glimlach dat knorretje het vet verbrand punt is. En een betere vetverbranding is natuurlijk de bedoeling van mijn leefstijl experiment! Dus met een blij gevoel ontmoet ik mijn grote vriend knorretje! Ik ben trots dat ik onze samenzijn kan rekken tot een van de drie eetmomenten per dag, die toegestaan door mijn voedings consulent! Ik heb een voldaan en blij gevoel als ik in bed duik met knorretje! “Zo Blaauwendraat’ zegt knorretje dan, ‘jij bent goed bezig geweest vandaag!’ We vallen samen gestrengeld met grote tevreden glimlach in slaap.

Inspectie

Ik kom te laat voor het 2e consult bij mijn voedingsconsulente. Als ik binnen kom observeert ze mijn gemoedstoestand. Ze zegt: ‘Die 5 minuten te laat geeft niet, het is goed dat je er überhaupt bent!’ Tuurlijk, glimlach ik, deze enorme mopperkont is nog steeds niet afhaakt! Mijn glimlach spiegeld op haar gezicht en deze spiegel van ‘vrolijkheid’ houden we allebei het hele consult vast.

Gekscherend vertel ik mijn bevindingen over knorretje en dat het hartstikke goed gaat! Mooi zo, zegt ze. Dan gaan we nog een week zo door! WAT? Geen tussendoortjes? Dit experiment was toch voor 1 week?!!!?? Gewoon om te kijken hoe je lijf reageert? Die kennismaking met knorretje was leuk en verhelderend maar weekje is genoeg!

De mooie biggetjes roze wolk verkleurd naar pik zwart. Mijn hersenpan vertoont geen dikke glimlach meer. Wat een shit beloning! Kak! Nu al weet ik dat ik volgende week ga klagen. Een dikke vette rij smoezen zweven als donkere denkwolk boven mijn hoofd. Wat een stom idee om aan een leefstijl experiment te beginnen. Het is niet meer leuk! Wat ben ik vreselijk teleurgesteld.

‘Ja maar jammer ik…. ‘ Kordaat zegt ze: ‘Je hebt voldoende aan de 3 maaltijden en functioneert nog prima. Jij en knorretje gaan goed, gewoon nog een week door!’ Mijn gezicht spiegeld nu haar zelfverzekerde glimlach maar van binnen stort ik in en denk: ‘Wat een super stom mens’. Het liefst trek ik haar nu over de tafel om tussendoortjes af te dwingen.

’s Avonds grijp ik obstinaat naar een verantwoord tussendoortje, een klein lepeltje ongezouten noten want meer is er niet. Gaat de zoektocht nu officieel beginnen naar de meest passende oplossing voor een nieuwe gebalanceerde levensstijl?

Gaande de week overweeg ik de vriendschap met knorretje. Ga ik toch liever sporten en knorretje eruit gooien? Iets minder zeker van de zaak en pessimistische duik ik met mopperkont knorretje mijn in bed.

Wordt vervolgd….