In het vorige blog heb ik geschreven dat mijn product, de digitale illustratie, eigenlijk gebakken lucht is. Een illustratie die ergens in de lucht vliegt en alleen op een toverapparaat zoals een smartphone zichtbaar wordt. Om dit product te maken heb ik onzichtbaar veel tijd nodig, een illustratie maken lijkt heel simpel.
Het proces begint in mijn hoofd, een grote storm woed, ideeën, mogelijkheden en plannen vliegen kriskras door elkaar heen. Dan plopt er een beeld tevoorschijn die ik ga vastleggen op de pc. Het illustreren is een tijdrovend iets, je kan maar blijven tekenen, gummen, kleuren knippen en plakken. En wat heb je dan … Nog steeds slechts een digitale illustratie.
Deze week twee keer naar een museum geweest. Gekeken naar mooie schilderijen met gelaagdheid, prachtig. Deze gelaagdheid zie ik niet terug in mijn illustraties. Rembrandt is hip, kan ik het Rembrandt licht in een illustratie krijgen? Of fijne details zoals Marjolein Bastin die gebruikt in haar aquarellen? Ook ben ik bij Jan Sluiters geweest, ik bewonder het landschap waarin Jan S duidelijk geïnspireerd is door van Gogh. Want jaar in en jaar uit zijn grootmeesters inspiratiebronnen voor elkaar. Kan ik dit gebruiken om mijn eigen product te verrijken? Een uitdaging! Het Rembrandt licht als inspiratiebron voor een illustratie.
Ik hoop dat uit deze blog blijkt dat illustreren een complex proces is. Een kunst om inspiratie, innovatie, acquisitie, een groeiende lijn te bewerkstelligen. Zodat mijn digitale illustraties zichtbaar zijn en gewaardeerd worden. Anders ga ik arm dood, net als menig groot kunstenaar!
