Woldermarkerpad Terwolde, 7 km | Een polderlandschap met weilanden, knotwilgen en meidoornheggen. Steeds wordt de natuur iets groener. We zagen in een klein slootje de vinnen van een enorme vis, klem zittend tussen het opkomend riet. Dit beschutte plekje vast uitgekozen als paaiplek voor het nageslacht. In het troebele water kunnen we hem niet meer vinden. Nou ja. Baai baai, paai ze vis! Gelijk neem ik een handje oude rietstengels mee want er zit een bij-zondere ideeetje te zoemen in mijn hoofd.
De eerste paardebloemen staan met de kopjes naar de zon te stralen. Nog effe en er is een explosie aan gele paardebloemen, daar kan ik zo van genieten! Niet lang want al snel is de bloem getransformeerd in een witte zaadpluis.
Een baasje was aan het foeteren op de paardebloem: ‘Die paardebloemen vreten alles op in mijn tuin’ En wilde snel door met rigoreus uitroeien van de paardebloemplant. Het andere onkruid is wel gewenst en mocht blijvenstaan.
Waarom niet genieten van het zonnige geel en pas na de bloei wegsteken? ‘Nee niks! De paardebloem moeten weg voordat ze bloeien en pluizen!’ Zinloos bedenk ik mij want zijn huis staat midden tussen de paardebloemweilanden in! Dus de wind waait sowieso de zaadjes lekker naar zijn schoffeltuin. Ach ja, iedereen zijn ding, en dat is goed!
Terwijl ik in het zonnetje dit verslag schrijf zoemt het metselbijtje om mijn hoofd heen. Die zit in een bamboestengel van mijn oudste bijenhotel. Laat dit weekend nou net de bijentelling zijn. Het eerste wat ik zie op google over bijtelling is bij-leren en e-learning. Vogeltjes determineren lukt nog wel maar bijen en hommeltjes is lastig en ik heb geen zin in bij-leren. Inplaats van tellen ga ik verder met het zoemende ideetje in mijn hoofd, een (4e) insectenhotel voor in mijn nectarvriendelijk onkruidtuin. En dat handje riet…. dat gaat verwerkt worden in mijn super de luxe insectenhotel.
