The road is long

Hoorn Harderwijk 80 km | Eerst ontbijten. Bij de ontbijtzaal zien we oesters en kreeft, maar helaas geen all you can eat Japans ontbijt. Het is een gewoon simpel Hollands ontbijtbuffet met gekookt ei, kaas, ham en afbakbroodjes. Het enige Japanse wat ik kan ontdekken is gepofte rijst als ontbijtgranen. Het is wel all you can eat, dat dan wel. Genoeg voor de zwaarste en langste etappe?

Een zin van het liedje ‘He Ain’t Heavy, He’s My Brother’ van de Hollies gonst door mijn hoofd. ‘The road is lohohong, la la lala laa la la …’ en verder met de tekst kom ik niet. We verwachten namelijke lange saaie stukken. Eerst 20 km is richting Enkhuizen, dit is leuk fietsen tussen lang strekkende dorpen met typerende huizen en tuinen vol uitbundig bloeiende hortensia’s,  lekker veel te zien.

Maar dan….van Enkhuizen naar Lelystad de Markerwaarddijk van 27 km lang, alleen maar water en een drukke autobaan. En wind.. De eerste km is grappig, 2e km irritant door kak lawaai van auto’s en daarna duiken we gelukkig achter een dijk en zien we alleen IJsselmeer en een berm met weinig bloemen. Veel vliegjes, dus krom over het stuur gebogen zodat er geen vliegen in ogen en mond terecht komen en zo stoempen we door. We durven de fiets niet in een hoger standje te zetten omdat we bang zijn Hardewijk niet halen met de trap assistent.

Op het midden van de dijk is horeca waar we gretig gebruik van maken. Onbeperkt thee en koffie geserveerd in een pot, klinkt goed. Lekkers erbij is miniaal vanwege het zelfvoorzienend plekje midden op de dijk. Het is niemandsland daarom is er geen stroom, waterleidingen en dat soort dingen. De keuze diepvries appeltaart is niet super, maar ja, beter iets dan niets. En we fietsen door, nog 15 km dijk te gaan. ‘The road is long… ‘

Maar het valt mee we hebben soms de wind in de rug en schieten met gang de dijk over. Het blijft saai op de dijk maar Lelystad komt steeds dichter bij. Opeens heeft Harry een hongerklop. ‘Maar ja zegt hij, ik doe het zware werk omdat jij in de luwte wil fietsen. Ik voorop in de waaier zodat jij uit de wind fietst. Dat moet effe want mijn accu geeft steeds 20 km minder bereik aan als Harry. And the road is long! Trouwens door het spinnen is Harry een sterke fietser geworden! Dus strak achter Harry aan pobeer ik stroom te besparen.

Bij het eerste restaurant op vaste land in Lelystad wordt de hongerklop van Harry gestild. We lunchen in een hele moderne jachthaven. Lelystad is gebouwd in 1965 en wordt nooit geen authentiek oude Hollandse havenstad natuurlijk. Ook al proberen ze de gevel van een groot appartement ‘oud’ na te bootsen.

En dan nog 30 km dwars door de kale saaie polderweg naar Harderwijk. Het fietspad is niet heel vervelend, gelukkig  geen lange rechte drukke autoweg maar dwars door de de argrische landerijen en windmolens. Wel een fietspad met veel insecten, Harry mopperde dat de zwaluw meer vliegjes moest vangen. Ik was vooral blij met de vele vlinders!  Wel 30 km trappen zonder happen een minpuntje van dit stuk fietsroute. Maar ja hier fietst ook bijna niemand!

The road was long… ‘ But we are strong! We trappen het Veluwse meer over eindelijk zijn we in Harderwijk! ‘En nu eerst kibbelingen!’ We willen niet bij visboer Johannes in de rij, maar gaan lekker relaxed op zijn terras zitten hopen op een bakje kibbeling, en dat kan! Mjam! En als toetje een lekkere dikke vette gerookte Ierse lijnpaling. Mjam mjam! Langs het terras een onuitputtelijke stroom  vermoeide ouders en kinderen die uit het Dolfinarium stromen, genoeg te kijken dus.

Daarna hotel opgezocht effe gerust en een restaurant ingedoken, nog een wandelingetje door een parkje, boulevard en kopje thee met slaapmutsje. Nog even wachten op een mooie rode bal die de zee in zakt en als de zon onder is kunnen we naar bedje toe.

Album: Hoorn – Harderwijk

Terug naar boven