Appeltjes hike

We zijn op doorreis over de Brennerpas en in Italië blijven hangen. Niet bij de mooiste Italiaanse berg de ‘Drei Zinnen’ want dat is veel te toeristische, volgens Harry. ‘Daar lopen 2000 mensen rond te stappen! Te massaal.’ Dus we zijn in het plaatje Scena beland. Een prachtige plek met een glooiende berglandschap tussen de appelboomgaarden.

Zoals altijd zijn wij slecht voorbereid dus vanochtend maar eens bekeken waar we heen gaan wandelen. Wandelkaart gepakt en we stappen het hotel uit, zien een wandelbordje langs de appel plantages staan. ‘Die gaan we volgen!’ Algauw bedachten we, dit is fout, dit is niet het pad naar de lift. Ik probeer niet te mokken en loop de zelfde weg terug tussen de prachtige appeltjes. Enfin, na een uur staan we weer voor ons hotel Muehlhaus en daar zien we nog meer wandeltoute bordjes die naar de lift gaan. Lekker weer! (Ja, we hebben ook lekker weer!)

Poging 2 we lopen hemelsbreed 100 meter hoger dan poging 1. Uiteindelijk komen we bij de lift aan, natuurlijk toeristen kortingskaart vergeten dus met de volle pond naar boven. We genieten van het prachtig uitzicht over het appeltjesdal…

In 7 minuten staan we op 2000 meter hoog in een skiegebied Merano, boven de (appel)boom grens. En wat een toeristen! Hier is een grote file mensen met kinderwagens, gymschoenen en balende tieners die achter pap en mam aansjokken. Net de Drei zinnen. Wij willen hiken en volgen een minder druk geitenpad 18 naar 18a. Afslag gemist, we zakken te hard dus voor de 2e keer de route terug gelopen. Weer een uur vertraging op koffie met taart!

Onder een drukke berghut staan we te bakkeleien over de route, gaan we de volgende berghut pakken? Wat willen we eigenlijk lopen vandaag? In file verder lopen op een kale boomloze berg met veel vergezichten, kruisje aan tikken en met de lift naar beneden met alle toeristen? Of in 3 uur terug lopen, naar ons dorp wat niemand doet en een lekker gevarieerd landschap aanschouwen. Uiteindelijk besloten we het uitgestorven bergpad tussen de bomen naar beneden te lopen. Maar eerst drinken we koffie met de lekkere Italiaanse boekweit hazelnoot taart gevuld met compote van vieze rode bessen en Harry een heerlijke omelet met verse geplukte bospaddestoelen.

En dan beginnen we met de speed hiking naar beneden. Althans dat staat op de wandelkaart, wij slow hiken altijd. Grote rotsblokken liggen verspreid door het bos. Het pad is van steen naar steen stappen. Af en toe steken we een woeste rivierbedding over met een klein kabbelend stroompje water. In Oostenrijk blijft er altijd een enorme bak water naar beneden stromen, hier in Italië is de sneeuw allang op, denk ik. Wel weer een hele andere soort berg. Geen zandpad alleen steen, rots en boomwortels, een constante afdaling van minstens 15 procent naar beneden gok ik.

Eigenlijk haat Harry naar beneden lopen (ik heb meer moeite om mijn zware lijf naar boven te torsen). Het is stijl en blijft stijl, van de 2000 meter naar 600 meter naar beneden lopen zonder tussendoor klimmetjes. Zo glooiend zijn deze bergen dus niet, ze zijn super stijl! Ik mis mijn wandelstokken, van steen naar steen springen gaat een stuk lastiger en ik ben er wel klaar mee. Eindelijk na een 2 uur weer een bewoonde wereld! We staan opeens voor een prachtige museumschuur met allemaal oude gebruiksvoorwerpen. Van blokschaaf, sikkel, haarijzer, honingslinger ding, po stoel, trapnaaimachine, oude houten hooikarren, snijboonmolen tot opgespannen dassenvel in mooie authentieke schuur met houten spanten. Naast een berghut met een heel groot terras, druk gerommel in de keuken maar er is geen kip! In geen velden of wegen geen toerist te zien! Weer taart, een heerlijke heidelberen/bosbessen strudel besteld. Waar de bosbessen vandaan komen geen idee, wij hebben de planten niet gezien op die stijle berg, geen glooiende bosbes velden en waar blijven de appeltjes boomgaarden?

We dachten eigenlijk vanaf de berghut met de lift naar beneden te gaan. Omdat op de heenweg de lift niet bij de middel piste stopte gaan we er vanuit dat we ook niet kunnen opstappen. Naar 500 meter asfalt lopen hebben we spijt het niet gevraagd te hebben bij de berghut. Terug lopen is geen optie en we hopen snel weer een bos een hike pad te krijgen. Gelukkig, die komt. Alleen ben ik zo klaar met al die stapstenen en snelle daling ik wil appelbomen en uitzicht!

Na nog 1.5 uur ploeteren zien we eindelijk de appeltjes. De laatste 20 minuten lopen we tussen de appeltjes door in een flinke regenbui. De wandeling is niet echt een appeltjes hike geworden dus. Afkoelen in het zwembad bij het hotel hoeft niet, we zijn al nat! We pakken een paar kriekjes/pruimen uit de tuin van het hotel en ploffen neer op onze kamer. Wel 16 kilometen gelopen waarvan 14 naar beneden met een hoogteverschil van een kilometer. Helemaal klaar ermee!

Maar ja, het vreselijke toeristische dorpje Scene ligt een half wandel uur beneden onze kamer. Weer in de natte schoenen voor een wandeling tussen de fruitbomen voor een echte appeltjes wandeling naar een diner. Het begint net te stort regenen dus toch de auto gepakt, het een drama om de auto kwijt te kunnen in het dorp! Restaurants en hotelletjes in overvloed maar geen parkeerplekken! Na half uur zoeken eindelijk een iets gevonden tegenover hippe hamburgertent zonder de M van Mac Donald.

Op het balkon kijken we het dal in om de bliksemschicht te spotten. We zien voor ons heel veel lichtjes van de stad. Morgen, als onze beentjes nog willen en we kunnen nog een nachtje bijboeken, dan gaan we ook het duur ogende, Kitsbühel achtig dorpje Scene en de appelvelden ontdekken. Eerst effe ons gekwetste lijf te rusten leggen, slaap lekker!